Είναι δύσκολο να καταργηθεί ξαφνικά η παρέλαση και οι κυβερνώντες το γνωρίζουν καλά. Η προσπάθεια υποβάθμισης όμως έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και χρόνια. Χαρακτηριστικά του ροκανίσματος της επετείου, η τακτική του "κάθε χρόνο και χειρότερα". Στην αρχή μειώθηκαν οι ένστολοι που διαφύλαταν την τάξη της παρέλασης. Παλιά ήταν αυστηροί, δεν άφηναν κανένα να περάσει, ούτε δέκα πόντους μπροστά από το σκοινί. Τώρα βλέπεις πού και ένα αστυνομικό, χαλαρό, να παρακολουθεί κατά τη διάρκεια της παρέλασης ανθρώπους να διασχίζουν ανάμεσα στα τμήματα το δρόμο απέναντι, χωρίς να αντιδρά ούτε στοιχειωδώς. Έπειτα χαλάρωσαν τα σχολεία: Καταργήθηκαν οι σχετικές ασκήσεις (βάδην, σύνταξη, κλίνατε επί δεξιά κλπ), η επιλογή των μαθητών άρχισε να γίνεται με τυχαίο τρόπο, η προετοιμασία της παρέλασης χαρακτηρίζεται από χαλαρότητα, η επιλογή των ρούχων συμβαδίζει περισσότερο με τη μόδα και λιγότερο με τη σημειολογία της επετείου. Παράλληλα ακούστηκαν φωνές περί καταργήσεως των μαθητικών παρελάσεων, οι μαθητές δεν ξέρουν τι γιορτάζουμε - ποιός να τους το πει άραγε; - Τέλος ο στρατός. Η επίδειξη δυνάμεων περιορίστηκε σε λίγα πεζοπόρα τμήματα. Βεβαίως υπάρχει και ο εκφωνητής, που από παρέλαση σε παρέλαση λέει όλο και λιγότερα πατριωτικά και η μουσική, της οποίας όλο και περιορίζεται η ένταση όλο και μικραίνει η απόσταση των τελευταίων μεγαφώνων. Έτσι, σιγά σιγά, ύπουλα και σιωπηρά, προσπαθούν να υποβαθμίσουν την εθνική επέτειο σε πανηγυράκι.
Όμως σε πείσμα όλων αυτών, των κακοπροαίρετων της ιστορικής μας συνείδησης, ο κόσμος εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί. Να δηλώνει παρόν, να παρακολουθεί με συγκίνηση, να παίρνει τα παιδιά του. Η συλλογική μνήμη είναι ακόμα ισχυρή. Και πως να μην είναι άλλωστε όταν ακόμα παρελαύνουν οι τελευταίοι ανάπηροι πολέμου, όταν ακόμα βλέπουμε εκπροσώπους από άλλα μέρη της χώρας με τα οποία πολεμήσαμε μαζί;
Φέτος λοιπόν έγινε κάτι πρωτόγνωρο: ο κόσμος απέφευγε να σταθεί κοντά στους "επισήμους". Κανείς δεν έπιανε θέση ούτε στο πλάι αλλά ούτε και απέναντι από την εξέδρα τους. Μόνο όταν γέμισαν όλα τα πόστα, μόνο τότε πήγαν κι εκεί κοντά. Τους γύρισαν την πλάτη. όχι μόνο οι μαθητές και οι μαθήτριες αλλά και ο απλός κόσμος. Ήταν η εικόνα σαν να τους έλεγαν: "Εμείς κύριοι ήρθαμε στην παρέλαση για να τιμήσουμε τους νεκρούς του '21, τα παληκάρια και τις ηρωίδες που χύσανε το αίμα τους για την ελευθερία. Δεν πρόκειται να χαλάσουμε την εθνική μας επέτειο για να ασχοληθούμε με τις μίζερες υπάρξεις σας".
Αυτό ήταν και το μήνυμα της σπουδαίας αυτής μέρας.
Και του χρόνου!!!
Όμως σε πείσμα όλων αυτών, των κακοπροαίρετων της ιστορικής μας συνείδησης, ο κόσμος εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί. Να δηλώνει παρόν, να παρακολουθεί με συγκίνηση, να παίρνει τα παιδιά του. Η συλλογική μνήμη είναι ακόμα ισχυρή. Και πως να μην είναι άλλωστε όταν ακόμα παρελαύνουν οι τελευταίοι ανάπηροι πολέμου, όταν ακόμα βλέπουμε εκπροσώπους από άλλα μέρη της χώρας με τα οποία πολεμήσαμε μαζί;
Φέτος λοιπόν έγινε κάτι πρωτόγνωρο: ο κόσμος απέφευγε να σταθεί κοντά στους "επισήμους". Κανείς δεν έπιανε θέση ούτε στο πλάι αλλά ούτε και απέναντι από την εξέδρα τους. Μόνο όταν γέμισαν όλα τα πόστα, μόνο τότε πήγαν κι εκεί κοντά. Τους γύρισαν την πλάτη. όχι μόνο οι μαθητές και οι μαθήτριες αλλά και ο απλός κόσμος. Ήταν η εικόνα σαν να τους έλεγαν: "Εμείς κύριοι ήρθαμε στην παρέλαση για να τιμήσουμε τους νεκρούς του '21, τα παληκάρια και τις ηρωίδες που χύσανε το αίμα τους για την ελευθερία. Δεν πρόκειται να χαλάσουμε την εθνική μας επέτειο για να ασχοληθούμε με τις μίζερες υπάρξεις σας".
Αυτό ήταν και το μήνυμα της σπουδαίας αυτής μέρας.
Και του χρόνου!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου